PYER-JAN dö BERANJE

Əlli il

Fransız dilindən çevirəni

Şamil Zaman

Mənim bayramımdır? Bu güllər nədir?

Xeyr, gül-çiçəklər bu saat, bu dəm; -

Bu gün yarım əsrin başım üstündən

Keçib getdiyini söyləyəcəkdir.

Ah! Ömrün anları tez ötüşübdür,

İtirdim mən sizi, sevimli anlar;

Görürəm alnıma qırış düşübdür,

Heyif ki! Heyif ki! Əlli yaşım var.

Bu yaşda hər bir şey bizlərdən uzaq,

Payızdır... ağacda meyvə yetişdi.

Kim isə qapıma döyür, açmayaq

Onsuz da bilirəm, mənimki bitdi.

Həkimin yazdığı bu bir nüsxədir,

Zaman məskən salıb burada yaşar.

Mənə ilham verən tək Lizettadır,

Heyif ki! Heyif ki! Əlli yaşım var.

Qocalıq əzabla ömrü tərk edir,

Bu bir bəladır ki, bizi öldürür.

Korluq özü elə dərin məhbəsdir

Karlıq elə şey ki, hər yetən gülür.

Sonra... öləziyən lampadır, dedim,

Haləsi titrəyər, gözü sayrışar,

Balalar! Qocaya ehtiram edin,

Heyif ki! Heyif ki! Əlli yaşım var.

Əlini əlinə sürtərək gəlir –

Ölüm, gülərüzlə, eşidirəm mən.

Qəbirçi qapımı bax, döyəcləyir.

Əlvida, köçürəm dünya üzündən.

Torpaqdan aşağı aclıq, xəstəlik

Torpaqdan yuxarı ulduz sayrışar.

Açın, mənimlədir tanrı hələlik

Heyif ki! Heyif ki! Əlli yaşım var.

Yaxşı ki, varsınız, əzəl sevgilim.

Siz ey məhəbbətin şəfqət bacısı! –

Sizinlə yox olur ömrün bacısı,

Uğursuz günlərim, aylarım, ilim...

Gül-çiçək səpərək gənc yaşınızdan, -

Hər yana, aləmə gətirin bahar.

Bir aqil insanın arzularından

Nur yayın!.. Heyif ki! Əlli yaşım var.

Qocalıq

Zaman tələsdirir, görərik yenə -

Geniş alnımıza qırışlar salar.

Gənclikdən nə qalır, axı, bizə, nə?

Bəli, qocalırıq, sevimli dostlar.

Hər addımbaşında görəndə ancaq –

Əlim yetişməyən gül var, çiçək var;

Bilsəm ki, onlardan mənə çatacaq,

Yox, yox... bu, qocalmaq deyil, a dostlar.

Şərabla əyləndirir, gülürük artıq, -

Ömrü əyləndirir, gülürük artıq.

Şənliyə səsləyir bizi qəlbimiz

Ömürün sonuncu anlarınadək.

Şərab içə-içə ruh qanadlanar.

Titrəyə-titrəyə şer söyləmək –

Yox, yox... bu, qocalmaq deyil, a dostlar

Bu incə canançün yanaq, yaxılaq,

Ən əvvəl biz udaq onun ətrini.

Yaman qocalmışıq, - söyləsin duyaq –

Onun yerli-yersiz şikayətini.

Ancaq ehtiyatla ömür sürürsən,

Bunu “zövq almırıq” düşünən də var.

Bir nazlı dilbərçün qəlbə girəndə,

Yox, yox... bu, qocalmaq deyil, a dostlar.

Kimə ki, bu qədər heyran olubdur, -

Qızğın ehtirasın anları artıq;

Lazımsa yaş artsın, axırı budur –

Ki, biz heç olmasa bir qocalırıq.

Ürəyə, arzuya yaxın qoymayaq,

Bizə hücum çəkən fikirlər-idbar.

Hamımız birlikdə arzuya çatsaq,

Yox, yox... bu, qocalmaq deyil, a dostlar.