Q a ç q ı n b l ü z ü

Tərcümə Səlim Babullaoğlunundur

Bu şəhərdə varı yəqin bir on milyon insanın

Ya yepyekə qəsri, ya da xırdaca bir koması.

Bizə isə qəhət olub duracaq yer, əzizim, yatacaq yer.

Bizlərin də vaxt vardı ki, var idi öz ölkəsi.

Xəritəyə baxsan əgər görəsisən, görəsi.

Amma ora geri yol yox,əzizim dönmək olmaz.

Qoca qaraçöhrə vardı kənddə kilsə həyətində.

Görünərdi hər yaz yaşıl pöhrə onun gövdəsində.

Amma sənəd sayılmaz bu, pasportun vaxtı ötüb.

Konsul mizə yumruq vurub axırda belə dedi:

«O kəsin ki, pasportu yox,demək cansız cəsəddi ».

Amma biz ki, dipdiriyik, əzizim, dipdiriyik.

Qaçqınkomun adamları daha mehriban idi,

Yer göstərib dedilər ki,bir ildən sonra gəlin.

Bəs bu günü nə edək biz, əzizim, hara gedək ?

Mitinq vaxtı biri yenə peyğəmbərlik elədi:

«Ölkəmizə girsə onlar, oğurlanar ruzimiz».

Belə çıxır biz oğruyuq,əzizim sən də,mən də.

Avropanın başı üstə yenə də ildırımlar.

Hitlerin də dediyi bu- ölməlidi qaçqınlar.

Yəni ki biz ölməliyik, əzizim, sən də,mən də.

Koftalı bir pudel gördüm, düyməsi parıltılı.

Pişik gördüm qabağınca qapılar da açılır.

Amma onlar cuhud deyil,dostum, alman cuhudu.

Düşüb baxdım körfəzə də buxovlamış suları.

Balıqları atlanırdı duyaraq istiqlalı.

Bizdən azca aralıda, dostum, azca aralı.

Meşələrin kölgəsində quşlar yuva toxuyur.

Siyasilər yoxdu deyə gecə-gündüz oxuyur.

Axı onlar insan deyil,əzizim, insan deyil.

Yuxuda bir ev görmüşəm, saysız idi aynası.

Bir o qədər mərtəbəsiə, bir qədər qapısı.

Nə qapımız arasında,əzizim, nə aynamız.

Təlim üçün meydandaydım. Qar üstümü örtmüşdü.

On min əsgər dəstə-dəstə düz yaxınlıqdan ötdü.

Onla bizi axtarırdı, əzizim, sənlə məni.

«Dünya ədəbiyyatı» dərgisinin 2004-cü il sayında nəşr olunmuşdur